itutuloy natin ang pangarap …

Ispluk: Ang Buhay ng isang Echoserang Palaka

gusto ko nang bumili ng laptop.

gusto ko nang magka-motor.

gusto ko nang mag-gym.

andami kong gustong gawin pero kailangan ko munang tapusin ang mga obligasyon ko hanggang august siguro. siguro by september or october nako magkakalap-top, yung motor, sus di pa nga ako marunong magmotor at natatakot ako at kinakabahan ng bongga! kayanin ko kaya? kakatakot kasi once na tinry ko magmotor sumagadsad ako sa kalsada. hayyys. pero ang sarap kasing isipin na makakapunta ako sa mga gusto kong puntahan ng walang hassle.

– tuwantuwa na talaga si Herson sa jowa niyang mas maarte pa kay Kris Aquino. profile pic niya pa sa FB. hindi ako naniniwalang mahal niya yun. kailangan niya pa kasi.

– masaya naman ako sa mga bago kong kaibigan. sooner or later magiging close ko na rin yung dalawang gusto ko talagang maging kaibigan.

– textmate / fb chatmate ko si JAP. in fairness cool sya. nawiwirduhan lang ako talaga sa sobrang LOVE niya sa friend naming si Mar. ang weird ng dating sakin. siguro hindi lang ako sanay sa mga ganung bagay. siguro maiintindihan ko rin yun sa mga susunod na mga araw.

akala ko lilima lang kami nina Ajie, Ejhay, Jhoza at Danilo na mag-iinuman. nagsidatingan ng bonggahan ang lahat nang sumapit na ang 8pm. in fairness, napuno ko ang Novi’s.

dumating ang mga classmates ko sa UDM, dumating ang mga tropang GK, dumating ang mga tropang TYG at Baklusshiii, dumating ang ex, dumating ang bestfriend, dumating ang tropang TST, dumating ang mga kaibigan ko. BONGGA!

nakakatawa. hindi ako mapakali kung saan mamumugad na lamesa. lahat kinakailangan kong ikutan, hindi kasi lahat magkakakilala, iba-ibang tropa ang aking pinagsama-sama. binonggahan ang RH at ang Andok’s pati na ang kanta at iba pa. in fairness, for the first time ever, andami dami dami kong nainom at hindi ako namulutan ng bongga at hindi rin kumanta ng madalas pero teh, hindi ako nabangenge. BANGENGEAN mode ang Bash. yun bang Drink all you can ang drama. Neng, isa-isa silang nagsisuko. hindi nila kinaya ang powers ko.

nang medyo nagaalisan na ang mga tao, saka ako namugad sa lamesa nina Jordan. mismong asawa niya ang nagpapunta sa kanya. alam kong darating siya. alam kong kating-kati na siyang makita ako (taray!) pano ba naman lampas nang isantaon na nang huli kaming magkita. kung kailan iniwas-iwasan ko siya, dinedma-dedma ko siya kapag pumupunta siya sa bahay namin. pero in fairness, gumuwapo ang loko. pano ba naman nag-aaral na ulit si gago. pumoporma gaya ng dati.

“hindi ako magpapaka-ipokrito, alam mo at alam ng mga tao na mahal pa rin kita, pero nasanay lang siguro ako na wala ka nang talaga.” yung mga ganung drama!

“yung satin, iba yun sa lahat, walang makakapantay dun, walang makakabura sa isip natin at sa isip ng mga taong nakapaligid satin!” bongga dava!

umuwi rin siya ng madaling-araw. saka ako natulog.

baka kulangin ang budget ko. binilang ko kasi halos 50 katao ang “maaaring pumunta” aba eh kukulangin ang anjus ko nito. patay tayo jan! isip na ako ng isip kung paano malulusutan tong problemang to. kung bakit ba kasi gumasta ako ng gumasta before. ayan problemado tuloy ako. kung hinigpitan ko sana ang pag-iipon eh di wala sanang problemang ganito. nasabi ko na. may party na! yari.

wish ko lang magkasya. waaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah!

pagdating ko. tatlong bagets ang bumungad sakin. as in! mga 3rd year high school students, naka-uniform pa yung dalawa. ipinakilala kaagad sila sakin. kabogera si bakla. me Laplapan moments sila ng bagets nyang jowa. unkabogable ang lola mo. yung bagets pa mismo ang nagnanakaw ng halik sa lips sa kanya.

dumating si Enzo. nag-iinarte. me pa shake shake pang nalalaman, magagalit daw kasi ang jowa niya (na mas maarte pa ke Kris Aquino) kapag uminom siya. speaking of his jowa. bwisit na bwisit ako last time na nakasama ko yun sa inuman. me ipinakilala sa kanya sabihin ba namang “i don’t do hands!” e di pahiya naman ang ipinakilala sa kanya. ano siya manikurista. haha! hindi talaga uminom si Enzo.

kabog yung mga bagets. nagtanong ba naman si Marco ng “me sagupaan bang mangyayari?” nagtataka naman ako kung ano yun. virgin? may bookingan pala ang sinasabi niya. nang sabihan kong “sanay na sanay ka boy ah!” sabi ba naman sakin “matagal ko nang ginagawa yun.”

kinuha niya ang number ko. super text kami nang pauwi na sila dahil hindi ako sanay sa mga ganoong kalakaran. nag-texan na lang kami.

Marco: punta na lang ako sa Friday.

D-lan: sige. btw, Magkano ka ba?

Marco: magkano ba kaya mo?

D-lan: mahirap lang ako wag moko presyuhan ng malaki.

Marco: kaya nga magkano ba kaya mo? 500?

D-lan: ang mahal naman… 300?

Marco: sige 400 na lang.

D-lan: let’s meet halfway, 350!

Marco: sige )

Halakhakan kami ni Enzo, nagtawaran pa daw ba?

Umalis na rin si Mar after an hour na nakaalis ang mga bagets. Naiwan kami ni Enzo. Dumating sina Assel at Wheng. Umuwi muna ako at nagtsinelas, dumiretso kami sa bahay nila Wheng – madami akong nasalubong na bumabati sakin. KALAT ANG B-DAY KO? sinabihan ko na lang sila na sa Friday na kami magbangengean.

Umuwi nako at natulog.

Kinabukasan, Saka ko napagtantong EFFECTIVE ang uminom ng napakaraming tubig bago matulog na lasing. Waley ang hangover teh!

Antaray ng FB account ko. TADTAD ng bati. bet ko nga iprint, remembrance baga. kaso ang hirap naman i-copy paste hmmp.

malapit na ang byernes, bonggahan na talaga toh!

“The first step towards getting somewhere is to decide that you are not going to stay where you are.”

nag-half day ako sa AETC para kumain ng bongga sa 153. spag, chicken, pizza… Oh My!

uuwi ako ng maaga. makikipag-bangengean kina Mar, Enzo at dalawa pang bagets sa Novi’s.

yun ay dahil.

B I R T H D A Y   K O   N G A Y O N !

happy happy birthday to me!

salamat sa lahat ng mga bumati sakin live, sa facebook, sa twitter, sa text at sa call! tenchu tenchu!

me inuman sa byernes! bonggahan na to!

naligo. nag-breakfast. nagbihis. lumarga.

NILAKAD KO MULA SA BAHAY (Recto Manila) HANGGANG SA OFFICE (Biak na Bato Quezon City)!

kamustahin mo naman yun teh! ang masama pa tumitirik ang araw. di gaya nitong mga nakaraang araw na makulimlim. bonggang ehersisyo. kabugan. gusto ko nga sanang mag-jogging na lang kaso baka naman basambasa na ko sa pawis pagdating ko sa opisina. Brisk Walking ang drama. nagtataka ako kung bakit madaming tumitingin sakin. iniisip ko tuloy super-haggard nako kaya pinagtitinginan nako.

nakarating ako sa opisina ng 6:55am – almost 1 hour ang paglalakad. sosyal. isang oras na walang humpay na exercise.

ang mahabang paglalakbay ...

susubukan ko uling gawin bukas. at sa isang linggo. from monday to friday. at jogging naman every sunday morning. BONGGA! sana magawa ko. sana magtagumpay ako sa pagpapapayat na iniisip ko.

)

“dun kina Beng, nonomu teh. join ka tara!” ang sagot ko.

kasalukuyan akong may dalang malaking pitsel na paghahaluan ng chazer namin kasama si Johnny nang masalubong namin si Haris na nagpapa-ending.

“hindi na lang, kasi me sinabi sakin si Herson kagabi eh.” ang sagot niya.

“anong sinabi? tungkol saan? tungkol kanino?” ang nagulantang kong tanong.

ang mahaderang paminta umeeksena. naninira pa. nabwisit ako sa tinuran ni Haris.

“well. e di maniwala ka sa kanya. like i care!” sabay talikod.

banas na banas ako sa mga taong gumagawa ng kuwento. kung hindi man ginawa ang kuwento eh ipinagkalat naman ang isang bagay na ang akala ko eh kami lang ang nakakaalam. this time. wala akong sinasabing kahit ano. as in! pero kilala ko na rin si Haris. TH (tamang hinala) akala mo laging siya ang pinag-uusapan, so naisip ko. eh mas naniwala siya kay Herson eh di magsama sila. pakialam ko naman sa kanilang dalawa. hindi naman sila kawalan sakin. HELLO! ako pa ngayon ang sa tingin nilang lahat eh masama. nagsawa na ata sila na sila sila lang ang me eksena sa isa’t-isa.

dinamay na ako.

hindi ko kailangan ng PANINIWALA ng kahit na sino. eh di magpaniwalaan sila. basta marami pa rin akong kaibigang naniniwala at nagtitiwala sakin. nasaan ba sila ngayon. ayun at umiiwas na sa mga kaibigan ko na mga dati nilang kaibigan. me ATTITUDE PROBLEM kasi pareho.

ayoko na lang magsalita. basta hindi sila kawalan TAPOS! kala mo naman may mga pakinabang sila. eh sila pa nga ang nakinabang sakin eh. BITTER TEH.

herson at haris

nang biglang sumilip si Haris.

charot charot na malungkot muna ako.

“ano problema mo? bakit mag-isa kang umiinom???” wika niya

“wala.” ang tipid na sagot ko.

“hainaku hindi ako naniniwala. mag-isa kang umiinom, naku me iniisip ka. me problema ka, alam kong me kakaiba sayo.” ang panigurado niya.

pinaupo ko siya. dedma na. dalawa na lang kaming iinom. kahit ayaw niya pinilit ko sya. kaming dalawa lang naman.

nang biglang sumilip si Totoy. nakangiti. pinaupo na rin namin. ano yun damutan? anduna na eh. kahit me pasok pa bukas. GO NA! dedmahin na ang pasok. anak nang putakte mga tomador pa naman sila malamang na magdamagan, gudlak na lang sa pasok ko kinabukasan.

“bakit nag-iisa ka, kanina pako nandyan andito ka pala mag-isa, pumasok na din ako nang pumasok si Haris.” ang wika ni Totoy.

“wala akong problema.” ang wika ko.

pareho nila akong kinukulit. tinatanong kung ano ang problema ko. eh wala nga halllleeerrr!

nang biglang pumasok sina Johnny at Reynerio.

“anong problema? bakit nag-iisa ka??” ang sabay nilang wika. (kambal???)

“wala nga.” ang wika ko. (ate juliet ikaw ba yan???)

paulit-ulit nila akong pinipilit na sabihin kung ano ang problema ko. pucha. sige na nga me problema na ako. dapat ba may problema ang mag-isang umiinom? dapat ba may rason? sige na me iniisip nako. malungkot nako. may gumugulo sa isip ko, me kumakalabit sa damdamin ko. me kumukurot sa puso ko.

“patay na si Ghelo…” ang wika ko kasama ang biglang pag-iiba ng boses, paglungkot ng pezlak at pagyuko.

pansumandali silang nagsitahimik.

“hindi nga???”, “kelan?”, “panong namatay?” at “bakit siya pa?” ang wika nila.

— may karugtong —

after ng inuman sa isang bar sa Malate. umuwi kami sa bahay. doon na daw siya matutulog. dedma. dun kami natulog.

pero nagising ako ng madaling araw na niyakap niya ako – at may gusto siyang mangyari. hindi ko akalain. hindi man lang ako naka-ready …

at nangyari na. ang isang bagay sa pagitan naming matalik na magkaibigan.

after watching the film, nag-aagawan na kami sa pangalan niya. Ako si Fanny.

gaya ng kung sinumang myembro ng 3rd sex, taas-noo kami kay Fanny sa pelikulang ito. Bongga! pagka haba-haba ng buhok niya. anong sinabi ni Anne Curtis sa tunay na Dyosa.

sabihin na nating pelikula lang yun. still, naiinggit ako sa eksena niya.

kailan ko kaya mararanasan ang ganung klase ng pagmamahal? o mararanasan ko pa nga ba?

nakainuman namin si Rob. bongga. borta na epek pa. san ka pa? kaso pa-choosy. wow ha. 31 na sya pero batambata ang eksena niya. at epek talaga. andaming eksena yung bet kong bagets ayun binondi nina Haris at Mamarich. ka-sad. easy to get pala siya. eeeewwwwness.

okay lang din anamn sakin. indi kasi ako tinatantanan ng tawag ni ghelo. sinusulit ata ang unli call ni loko. nangungulit na naman nagyayaya… hindi ko pa nga alam kung magigising ako kinabukasan ng 5am dahil alas tres pasado na ng madaling-araw. goodluck sa trabaho diba? konting bolahan, murahan, kulitan, hagikgikan at pa-flirt. syempre hindi niya ako napa-oo na umabsent at sumama sa kaniya kinabukasan. pwede ba yun? career muna bago karir. ahahahaha!

indi na siya nagsawa sa pagtawag. at hindi naman ako nagsawa sa pagsagot. parang kasama ko na rin siyang tumatagay ng gabing yun. ang ganda pa naman ng venue ng inuman namin. sa rooftop ng isang lumang apartment building kung saan eh may mga natutulog sa gilid-gilid. napaka-romantic. ibang klase ang pakiramdam habang lumalaklak ng redhorse, nagyoyosi at kausap sa phone ang taong nagbibigay ng kulay sa araw ko.

sa tingin ko. siya na nga ang nais kong makasama at makayakap sa tarima ko.

pero hindi pwede dahil kagaya ng unang ka-kosa ko. eh nakabuntis siya at malapit nang magkaanak. nagmamahalan sila ng girlfriend niya at isang malanding kaibigan lang ako sa paningin niya.

tama na yung ganun. hanggat nararamdaman kong pinahahalagahan niya ako. hanggat tinetext at tinatawagan niya ako ng walang sawa. hanggat napapakilig niya ako. mananatiling siya ang kosa ko. hindi na ako nasasaktan, nagseselos at naghahangad ng anupaman. basta makasama ko lang siya kahit minsan sa isang buwan, sa birthday niya at sa birthday ko at sa birthday ng iba pa naming mga ka-tropa.

bastat kasama siya sa lakaran. siguradong kasama din ako. )

dilan - ghelo ...

Siya pa mismo ang sumundo kay Randell. Dinaanan din ako sa bahay namin.

4PM Sumakay na kami ng bus papuntang SM Fairview. Tabi kami.

4:45 Nasa jeep na kami papuntang Silang. Tabi ulit kami. Maya’t maya ko pa siya sinisita dahil text nang text at tawag nang tawag gamit ang phone niya. Eh delikado pa naman yung lugar na yun.

7PM nakarating na kami sa bahay ni Ejhay. Nangungulit si Ghelo na uuwi siya kahit gabihin pa siya. Same old line. Dumating sina Bryan at Arvin. Nagsimula na kaming mag-inuman.

Ako, Ghelo, Arvin, Ejhay, Randell at Bryan.

Kwentuhang umaatikabo. Picturan. Asaran. Tawanan. Halakhakan.

Hindi na umuwi si Ghelo. As usual dinedma niya na naman ang Mama at ang Girlfriend niyang tawag nang tawag sa kaniya.

Nag-ikot pa kami sa Silang gamit ang tricycle nina Ejhay nang maubusan kami ng inumin. Mas masaya. Roadtrip. Kulitan sa Tricycle. Harutang umaatikabo.

Tumirik kami sa daan. Wala nang gasolina. Tulak. Tulak. Tulak pa hanggang sa marating ang pinakamalapit na gasolinahan na ilang kilometro ata ang layo (pinakamalapit yun ha!)

Nakatulog na sina Ghelo, Arvin, Randell at Bryan. One on one kami ni Ejhay sa ilang boteng redhorse. Nag-umaga. Nagising sila isa-isa. Laklakan pa rin.

8AM na ata kami natulog ni Ejhay. Me balak pa kaming mag swimming sa Bakas.

Nagising ako. Tulog pa si Ejhay pero gising na silang lahat.

Picturan. Kwentuhan at Harutan. Nagyayaya nang umuwi si Arvin. Gaya ng dati ayaw na namang umuwi ni Ghelo. Pero hindi na kami natuloy sa Bakas. Kumain muna kami sa Lugawan. Gaya nung madaling-araw.

Sumakay na kami ng jeep papuntang SM Fairview. Pagkarating sa SM eh sumakay kami ng bus pauwi.

Hindi ko na katabi si Ghelo. Hindi na rin kami nagpapansinan. Ilang beses niya ako tinawag. Bumaba akong walang lingon-lingon. Umuwi akong walang kaimik-imik.

Gaya ng dati. Pumunta kaming magkasama, Umuwi kaming hiwalay.

Pumunta kaming magkasama, Umuwi kaming hiwalay ...

Dati naman maganda na ang daan pag 10pm. Kaya dahil sa kapraningan ko. Nag-extend ako ng time sa E153 hanggang 10pm. Sayang din yun. Eh sanay naman akong umuwi ng 10pm dati. Kaya lang naman ako umuuwi ng 9pm eh para abutan ang byahe ng LRT mula Anonas papuntang Recto Station.

Nasasanay nako.

Once a week na lang ako lumalaklak. Hindi na ako inaabot ng magdamag sa labas ng bahay. Pag-uwing pag-uwi ko eh nagsha-shower nako at natutulog. In fairness maganda naman ang gising ko everyday mula noong Monday.

Dagdag pahirap. Pero okay lang naman dahil dagdag din sa income yung 1 hour everyday na yun

PS. himala. hindi na ata ako naiinlab ah! i wonder why. hmmmmnnnn.

ilang araw na mula nang magsimula ako sa pasok kong 7am – 4pm sa AETC at 5pm – 9pm naman sa E153. nagigising ako ng 5am at natutulog ng 12am everyday. haysss. kaya ko naman. kailangang masanay ako.

main reason kung bakit ko ginawa ito? para pumayat.
pucha. lalo pa ata akong tumaba. ewan ko ba kung bakit.

nasimulan ko na rin lang. kailangan karirin ko na. pero kailangan sanayin ko rin ang sarili ko sa mga bagay na hindi ko nakasanayan noon.

1. hindi na ako pwedeng makipag-inuman ng gabi mula linggo ng gabi hanggang huwebes ng gabi dahil nga malamang na ngarag ako sa pagpasok ko sa umaga kung makakapasok pako.

2. hindi na pwede kahit tumambay o manood ng tv gabi-gabi. pag napapasarap kasi sa pagtambay dedma na sa oras, ganundin kapag maganda ang palabas sa tv.

palagi na nga akong nag gi green tea. ayaw ata ako tablan. ayoko namng mag biguerlai baka magkalat ako kung saan saan.

bawas kain na lang siguro. bawas inom ng beer, more on hard ang dapat inumin. bawas sa softdrinks. nestea fit na lang okay pa.

hayyyys. kamusta naman yun.

PS. tumawag si Ghelo. birthday na niya sa January 9. gusto niyang magka-inuman. well. let’s see.

ilang araw nakong haggard. as in.

nagigising ako ng 6:00am. naghahandang pumasok ng isa at kalahating oras. umaalis ng bahay ng 7:30am, naglalakad mula sa recto hanggang sa lerma, sumasakay ng jeep mula sa lerma hanggang sa santo domingo, naglalakad mula santo domingo hanggang sa biak na bato.

magtatrabaho mula 8am hanggang 4:30pm.

maglalakad mula biak na bato hanggang sa banawe, sumasakay ng jeep mula banawe hanggang sa anonas, aakyat ng opisina sa 4th floor at dadaan sa tatlong kandado.

magtatrabaho mula 5:30am hanggang 9:30pm.

sasakay ng jeep o tricycle papuntang st. joseph, maglalakad mula st. joseph hanggang sa LRT Anonas Station, sasakay ng tren mula Anonas hanggang sa Recto, maglalakad mula sa LRT Recto Station hanggang sa bahay namin.

Manonood ng TV, kakain at paminsang nakikipagkwentuhan.

Matutulog ng 12:30 o kaya 1:00am.

at muling magigising ng 6:00am

kamusta naman yun????

iilang araw pa lang ang paulit-ulit na gawaing ito pero haggard na haggard nako. naglitawan na rin ang mga pimples ko. antok na antok ako sa jeep at madalas na nakakatulog.

matindi na bang talaga ang pangangailangan ko ???

siyempers maaga ako natulog kagabi after the xmas party ng E153 sa Marikina. napagod din siguro ako kaya maaga akong nakatulog. at inperness… maganda ang gising ko.

okay naman sa AETC madali lang naman yung ginagawa though medyo nalilito ako minsan. kasi-paiba-iba yung OR at CR. pero yakang-yaka naman. medyo boring nga lang dahil wala pa masyadong customer na nagpa-emission. sa january daw ang bonggahan. daldalang umaatikabo na lang kami ni rose.

4:30pm lumabas nako. magsasara na rin kasi. lumakad ng kaunti saka sumakay naman papuntang E153. 5:30pm nako nakarating medyo traffic kasi dahil me nagkabanggaan. ayun okay naman. parang ganun pa rin.

ang maiiba lang malamang eh wala na munang chikka with tropapits.

12.15.2010 – invited ang lahat ng mga classmates, ex-classmates, friends, tropa, kalaklakan, kaharutan ng course namin sa christmas party ng mga natitirang BIT-ET.

umaga pa lang excited na ako. sa wakas makikita, makakasama at makakainuman ko na naman silang lahat, at may iba pang makikilala. wala namang nagbago. parang hindi naman kami umalis. walang ilangan.

akala ko hindi na darating ang pinaka-tropa ko sa lahat. in fairness. late nako, mas late pa siya. hindi pa rin talaga kami nagbago. parating huli. paimportante. bonggang picture-taking. kamustahan. me kaunting sumayaw. me nag live-band pa. sosyal.

hay. namiss ko silang lahat. kakaloka.

nagyaya pako sa labas. hanggang 9pm lang daw kasi sa school sabi ng prof. wala kaming magawa kundi lumipat ng venue. me tumakas. me nagbalak tumakas. me nag-iinarte. gudlak.

in fairness. sinamahan nila ako hanggang sa huling tagay. siyempre may magbabago pa ba. si ghelo, ilang beses na tinawagan at tinext ng nanay, tatay at girlfriend niya. pinauuwi. siyempre ako lang nakokontak nila. pati ako kinulit sa text at tawag. hindi ko na lang sinagot. siyempre ako ang masama.

wala pa ring nagbago. si ghelo. pinalayas na naman.

hayzzz. next time ulit.

malapit na ang 20th. kung kailan eh magpapaka-busy ako ng bongga. simula na kasi yun ng training ko for AETC. pero habang nagte-training ako eh magwowork naman ako as part-time dito sa E153. ngaragan? hindi naman siguro. yakang-yaka yan! nakausap ko na Boss ko bout this. at okay naman sa kaniya. )

malapit na naman ang pasko.

nakita ko sa fb yung long lost friend ko sa PCA na si Aillone. AJ na ang name niya ngayon. nakakatawang hindi niya daw maalala ang mukha ko. pero alam niya ang pangalan ko. alam niya rin kung saan ako nakatira. nagbago na nga ata ang looks ko. gaya ng sabi ng mga elementary classmates ko na na-add ko rin sa fb. hayzzzzz.

ang galing talaga ng FB. nakakausap ko na ulit mga long lost friends ko.

nakakatuwang magnilay-nilay ng mga nakaraan. lalo na ng pagkabata. hmmmp.

dilan noong 3 years old pa lang

pero marami ring hindi. nagalit mana ako ng bongga nung kelan. tingin ko parang wala na din naman. siguro tigil muna sa pakikihalubilo. ayoko nang makapanakit ng tao pisikal man o emotional. tama na yung tahimik na lang ako ulit. makikinig na lang ako sa mga balak nilang sabihin. lie-low sa katarayan. hmmmp!

aayusin ko na muna ang buhay ko bago ang lahat.

isang beses ko nang chinarot yung Dad ng friend ko na magwowork ako sa kanila, noon tungkol sa photoshop ek-ek. tapos isang araw lang hindi na ako nagpakita kinabukasan. kaya siguro paulit-ulit si Rose sa kakatanong kung SURE na ba talaga akong gusto kong mag-work sa kanila. SURE na nga. ayaw lang nilang maniwala.

Charotero daw kasi ako.

pero totoo na talaga. umoo na ako at naipasa na ang name ko sa LTO. wala na talagang atrasan TRULILI!

ang problema. hindi ko pa nasasabi sa current employer ko na gusto ko nang mag PART-TIME sa current job ko. kinakailangan kasing super FULL-TIME ako sa ETC (Emission Testing Center). tutal naman wala na masyadong ginagawa dito sa ET (English Tutorial) eh pwede na siguro akong mag part-time na lang muna. tutal eh part-time naman talaga dapat ako. bigla lang na full-time.

hayyyys. papayaman ???

papa-haggard kamo.

kayahin ko kaya??? sa tingin ko naman kayang-kaya ko. 7-4 or 8-5PM sa ETC tapos 6-10PM naman sa ET. kaya yan. bahala na si Batman. ahahaha! ano ko WEAK?

at least papayat ako.