Haiz! Maxado na atang super duper mega over late na ang entry kong ito. Lam niyo na wala na akong trabaho kaya wala nang FREE internet access… Kea nga paminsan-minsan na lang ako nakakapag-surf and blog. Ang iba-blog ko ngayon is about my birthday!

Last July 12 eh natuloy na nga aking pinakahihintay na Birthday Semi-Party na parang hindi naman hehehe! Super aga kong nagising. Sinamahan ako nina Ritchie, Wheng at Denz na mamili ng mga pupulutanin (walang handaan no! inuman lang!) maya-maya lamang. Matapos ang lahat eh nagbihis na akong ng Striped Shirt, Skinny Jeans, Flip-Flops and with Matching Dogtag, Earring and Contact Lenses. Ibang-iba nga daw ang aura ko.

Ang mga nakasalamuha ko eh sina Don, Ritchie, Ivan, Wheng, Me-Ann, Bryan, Bea, Julia, Jasmine, Peejay, Biboy, Jayson, Denz, Mae, Mhon Jade, Jonjon, Rereboy, Oliver, Lester, Mama, Jong, atbp. Hindi na pumunta si Arnold dahil nga sabe niya eh baka masira lang ang party ko dahil nagsapakan nga sila ni Ritchie earlier. Maagang umuwi sina Peejay, Biboy at Jayson (magpipinsan) dahil nga ka birthday ko ang tito Junjun nila. Pinagtetetext ko yung iba ko pang inimbitahan pero hindi naman nagsidating. Medyo hindi ako natuwa dun pero super-saya naman. Umarkila ako ng Videoke Machine na talaga namang pinagsawaan hanggang kinabukasan ng hapon.

Medyo hindi lang naging maganda ang birthday ko kasi nga na-confine naman ang Favorite Tita Rachel ko sa UST. Hmmmmp! Buti na lang at naging maayos naman ang lagay niya - pero talagang tinawagan niya pa ako sa celfone just to greet me. Kaya pinuntahan ko talaga siya sa hospital.

Naging masaya naman ang lahat kahit may mga taong inaasahan kong darating ang hindi nagpakita. Pero ayos na rin yun, at least menos gastos na rin diba?

nakakaasar…

pano ba naman… hanggang ngayon wala pa rin akong trabaho. naaasar na ako sa ganitong buhay, gusto ko naman ng bago. sabagay, pano ka nga ba naman magkakatrabaho kung hindi ka nga naman naghahanap? hehehe! la lang.

pero ayoko na masyado mag-alala sa kinabukasan ko kaya mula bukas… eh sisimulan ko na ang pagja-job hunting. PROMISE! hehehe! walang bago sa buhay ko ngayon, maliban sa… may mga nagbalik na tao, may mga tuluyan na akong nakalimutan, may pagbabago… pero next time na ang kwento… bablik ako… baka bukas. hehehehe!

PS: yung image nga pala e si Prince Eric ng The Little Mermaid… la lang.

Napapraning naman ako ngayon sa mga nangyayari sa buhay ko… andaming mga masasayang sextrip pangyayari, pero tila nababalot naman ng kamanyakan tensiyon ang buhay ko. Isang pagmamahal na naman ang sumusundot kumakatok sa pintuan ng puso ko… Bakit wala akong maramdaman? Samantalang dati, pinagsisihan ko kung bakit ako natae nagpabaya? Bakit ako nagpakamanhid? Ano Ba? Napapraning na naman ako!

“Bakit Biglaan?” ang tanong ko. “hindi ko alam, basta yun ang nararamdaman ko. alam kong mali pero ano ang magagawa ko? Galit ka ba?” ang sigaw sabi niya.

Nakapagtataka! bakit biglaan ang pag-usbong ng kalibugan mga nalantang damdamin, nabubuhay pa palang muli ang isang damdaming alam ng lahat ay patay na. “Takang-taka ako! kung bakit ngayon eh nararamdaman mo na naman iyan at nararamdaman ko na naman ito!” ang wika ko. “Patawarin moko, alam kong mali… gagawin ko ang lahat para makalimutan ang damdamin kong ito… pipilitin ko!” ang sabi niya. Bakit kinakailangan bang magdusa ng mga damdamin? Bakit hindi ko na lang siya kotongan mahalin? Bakit hindi na lang siya ang pagtuunan ko ng pansin, Bakit hindi ko na lamang balikan kalimutan si Angel, Bakit nalilibugan apektado ako kapag si Angel ang usapan… na alam kong nakamove-on na dahil siguro ganun kababaw ang pagmamahal niya sa akin.

Bakit hindi ko na lamang sakalin mahalin ang taong nagmamahal sa akin, matiyagang naghintay… nakalimot at muling nagbabalik? Andami kong tanong! Pero wala akong mahalungkat na kasagutan! Kung pwede lang sanang turuan ang pusong magmahal, ginawa ko na… pinag-aralan ko na sanang mahalin ang taong matagal ko nang nilisan pero muling nag-aalay ng pagmamahal! MALI ITO! Ayoko na ng ganito! PRAMIS!

Nakakapagod na. Hindi ko na yata kayang masaktan magmahal pang muli. Natatakot na kasi akong magmahal masaktan o iwan. Hindi ko alam pero badtrip talagang magmahal… para sakin. Oo na! Abnoy Duwag na ko, sabihin niyo na anuman ang gusto niyong sabihin.

Darating din naman siguro ang kupal na taong kakabayuhin mamahalin ko at kakabayuhin mamahalin ako in return. Siguro hindi pa yun tama ngayon. Sa ngayon - mananatili ako sa mga sinabi ko, sa mga ipinangako ko sa sarili ko. Baby Bata pa naman ako at hindi ko kinakailangang maging mapusok magmadali. Kung magmamahal ako… Gusto ko yun na yun. Kinakailangan kong pigilan ang sarili ko sa anumang bagay na maaari kong pagsisihan sa huli. Kinakailangan kong umiwas sa tukso. Kinakailangan kong maging matatag sa mga desisyon ko.

Marami naman akong kaaway kaibigan, siguro kinakailangan kong makuntento paminsan-minsan. Hindi ako magtetake advantage sa anumang nakahain sa harapan ko. Para sakin, mas ayos masarap kapag pinaghihirapan ang mga bagay-bagay sa buhay. Tinapos ko na ang isang katarantaduhan napakatagal na relasyon samahan… relasyong samahang sa simula pa lang eh alam ko namang walang future patutunguhan. KABALIWAN! isang malaking KAHIBANGAN! Alam ko naman yun eh. Pero pikit-mata akong naging malibog masaya sa bawat sandali. Pero minsan kinakailangan talagang tantanan tuldukan ang isang KAABNORMALAN ng damdamin. Pwede pa naman kaming maging sex partners magkaibigan, tama na yun, bakit ba kinakailangan pang palalain ang sitwasyon?

Paksiyet na buhay talaga to o! Pero alam ko, tamang landas na ang tinatahak ko sa ngayon. Wala na lang sanang eepal kokontra. Ayokong pinag-uusapan ako, ayokong pinag-iisipan ako ng masama o kaya tinitira ng patalikod, higit sa lahat, ayokong napapahiya. Kung wala ka na rin lang tiwala sakin, mas mabuti pang wag mo na lang akong pansinin kausapin, bakit pa? Kaibigan ka bang talaga kung ganun? Basta ako, wala akong ginagawang hokus-pokus masama - wag mo kong itulak sa bangin ng pagkakamali. Tama na yung ganito. Iiwasan ko na lang siguro. Ibabaling ko na lang siguro ang atensiyon ko sa ibang bagay. May minamahal ako sa ngayon, pero hindi ako nagmamadali. Tama na yung ganito na lang muna.

Nananahimik ako sa hukay bahay. Nanonood ng Triple X Pinoy Big Brother Teen Edition Plus (talagang kinumpleto???) Biglang isang nakakawindang simple pero boring malufet na text message ang nareceive ko from someone who used to be very bad special to me.

RED:     Dilan… Red to. Kamusta na? Nasan ka? Punta ka dito kina Kuya.

DILAN:  Hu u? Red? Di nga? Ako eto mabuti.

RED:     Mabuti naman at ayos ang kalagayan mo diyan? Punta ka na.

Dahil na rin siguro sa hindi naman ako masyadong nagtitiwala naniniwala na si Red na nga ang nanloloko nagtetext saken gamit ang number ng kupal na kuya niya eh… hindi ko napigilang dedmahin tawagan.

DILAN:   Hello? Red?

RED:     Oi Dilan, Kamusta? Talagang tawagan? Hahahaha! Punta ka dito!

DILAN:   Ba’t hindi na lang dito?

RED:     Ayoko diyan, nakakahiya eh… tsaka naiilang pa rin ako sa mga tao jan.

DILAN:   Next time na lang siguro. Nanonood pako PBB eh!

RED:     Naman to. Minsan lang naman eh. Paiinumin kita.

DILAN:   Hahaha! Papainumin moko? Tama, balita ko nga mayaman ka na eh!

RED:     Kala mo lang yun UNGAS!

DILAN:   Hindi ko alam papunta diyan, tsaka nanonood pa nga ako.

RED:     Hindi daw! sige sunduin kita sa bus station. Tara na. Hihintayin kita.

DILAN:   ang kulet mo! sa totoo lang tinatamad ako.

RED:     Nagbago ka nang talaga. Sige na naman, ngayon lang magrequest yung tao eh. Hihintayin kita, itext moko kapag nasa station ka na.

DILAN:   ok.

Pagkatapos na pagkatapos ng PBB! Natulog Naghanda na ako at lumusob pumunta na sa Oroquieta kung saan nakatira ang kupalogs na kuya ni Red. Sinalubong ako ni Red sa mismong tapat ng sementeryo bus station. Nabigla pa siya sa looks itsura ko. Anlaki na daw ng ipinagbago ko. Hindi na daw ako yung dati niyang nakilala.

Nagkakailangan pa kaming dalawa. Siguro siya. Pero ako siguro medyo lang. Sinasadya ko kasing sakalin i-ignore siya. Para maisip niya na hindi pala siya naging totoo kawalan. May mga sinabi pa siyang mga “kaalaman” tungkol sakin na nalaman niya. Para siguro isipin kong naghahanap pa rin siya ng chismis balita sakin kahit na hindi na kami nagkikita ng almost 2 months na mula nang tablahin iniwanan ko siya sa ere.

May mga dumating pang mga kupal na tropa ng bayawak ng kuya niya. Dahilan para maiba ang intensiyon atensiyon ko at para makipag-sex makipag-usap na rin sa iba bukod sa kanya at sa kuya niya. Mga tatlong oras siguro ang inuman. Sa tatlong oras na iyon, mga 30 minutes ko lang siguro narinig ang mga binubulong sinasabi niya dahil sinasadya kong ibaling ang atensiyon ko sa ibang bagay, sa ibang tao. Hanggang sa nagpaalam na siya.

RED:     Uwi nako.

DILAN:   Aga ata? bakit lasing ka na ba?

RED:     Pagod ako eh. kaya madali akong tinamaan. Next time ulit ha!

DILAN:   Okay sige. (sabay lingon sa isa ko pang kausap)

makalipas ang 15 minuto…

RIO:     Eto naman, binabalewala mo masyado si Red.

DILAN:   (parang ala lang) Huh? Bakit? Ganun naman kami dati ah!

RIO:     ano ka. puntahan mo nga dun sa baba.

DILAN:   Tangek umuwi na kanina pa.

RIO:     sino nagsabi sayo. andun sa baba. Nagmumukmok. Eh hindi naman uuwi yun dahil dito yun matutulog eh.

DILAN:   Ganun ba? so kailangan ko na palang umuwi para makatulog na siya?

RIO:     hindi. kausapin mo lang dun sa baba. sige na! para namang wala kayong pinagsamahan nung tao eh.

DILAN:   Hahaha! ganun?

RIO:     masyado na bang tumigas ang damdamin mo at manhid ka na?

DILAN:   Para kang tanga kuya. parang ang corny mo yata ngayon?

RIO:     Baliw ka. sige na babain mo na dun.

Sa totoo lang, gusto ko siyang pagtatadyakan pababa sa hagdan lapitan, dikitan kanina pa. Pero pinipigilan ko ang sarili ko. Bakit pa? Kailangan pa ba ang “Chances”? hindi na siguro. Mas maganda na sigurong kalimutan ang mga nakaraan nakalipas na panahon ng relasyon samahan kung alam naman nating lahat na hindi talaga puwede ang ganun. Bakit kailangan pang ipagpilitan ang mga damdaming kumakantot kumikitil sa pagkatao ng bawat tamaan nito? Bakit hindi na lamang ibaling ang sasayanging libog  damdamin at panahon sa mga TAMANG DAPAT PAGLAGYAN?

Bumaba ako. Nagkatinginan kami at muntik nang magbanatan. Nagkatitigan. Nangungusap ang mga mata. Nilapitan ko siya. Walang tumitinag sa laslasan ng pagkatao sa pamamagitan ng matatalim na mata.

Isa… Dalawa… Tatlong hakbang. At magkatapat na ulit kami. Gaya ng dati, gaya noon. Sinapak Niyakap niya ako. Sobrang lakas higpit. Halos hindi ako makatayo makagalaw. “Namiss kita? Bakit anlamig mo ata? ano bang kasalanan ang nagawa ko sa iyo at kinakailangan mo pa akong tratuhin ng ganito…???” ang pabulol-bulol paputol-putol na wika niya sa pamamagitan ng pagsigaw pagbulong. “ayoko na. mahirap bang intindihin yun?” ang direkta kong sagot. Gumaan ang pagkakayakap. hinawakan niya ako sa magkabilang betlog balikat. Batid ko ang naiisip niya. ang malamang na nararamdaman niya. Nilapit niya ang kanyang mukha… Dahan-dahan, tila ba nag-aalangan na anumang sandali ay siya’y tatalikuran. Nagdikit ang aming mga labi….

Saka ko siya itinulak. “Pare naman… tama na. Kumpare kita diba? Diba eto ang gusto mo? wag kang mag-alala, magkaibigan pa rin tayo… gaya ng dati.”  Yumuko siya at nagpaalam. Ipinahiya ko ba siya sa sarili niya? Malamang hindi. Alam kong hindi niya ako mahal ng kagaya ng pagnanasa pagmamahal ko sa kanya, kaibigan lamang ang turing niya sa akin, nilaktawan ko iyon at nagpumilit. Pero sa huli… ako rin pala ang susuko bibitiw.

Napagkasunduan namin ng mga ka-tropa ko na sa sementryo isang bahay ng kaibigan kami magtirahan matulog… TRIP lang! Para maiba naman.

Matapos kumain ng hapunan. Nagkayayaan na kaagad kaming magtirahan mag-inuman. Dahil ayaw naming lumaki ang mga bayag tiyan namin kakasalsal kakainom eh ihi Generoso ang napagtripan naming laklakin. Isang drum bote lang at lima kaming magsiswiming tatagay, una pa lang pakiramdam ko eh mababangag mabibitin kami.

Sinimulan ang gulpihan laklakan…

Umagos ang bolahan kuwentuhan…

Sinundan pa ng isa pang round.

Dumating ang oras na sabog bangenge na kaming pare-pareho. Hinanda ang ataul hihigan. Napagkasunduan namin na doon na rin magpalipas ng gabi ang isang kupalogs bagong ka-tropang tagaron sa lugar na yon (bago pa lang lipat yung dati kong mga katropa, at wala pa silang masyadong kakilala) na si Jonel. Hindi lingid sa amin na magsyota na sina Jonel at ang kababata kong saksakan ng ganda kati na si Nicole, at may magandang masamang balak naman ang katropa kong berdugo silahis na si Zac kay Jonel.

Pinatay ang mga ipis at daga ilaw.

Magkakatabi kaming nakahiga… In Exact order: Nicole (na ilang beses atang nagpabalik-balik sa banyo para maghugas ng pekpek niya), Jonel (na kanina pa nakahiga, hubad-baro at libog na libog na kay Nicole), Zac (na kanina pa tulo-laway habang nilalamas-lamas ang burat ni Jonel), Ako (na antok na antok na pero pinipilit manatiling gising dahil gusto kong makakita ng Threesome Live Show) at si Janine (na kanina pa naghihilik).

Naka-idlip ako… pero naihi nagising ako sa di ko malamang kadahilanan. Napatingin ako sa kanan ko at nakita ang walang puknat na sex trip nina Nicole, Jonel at Zac. Nalibugan Natawa ako sa nasilayan kong Live Show.

Walang-sawang sinusundot dinidilaan ni Jonel ang mata pekpek ni Nicole na nakapatong sa mukha niya habang kagat subu-subo naman ni Zac ang baba burat ni Jonel… (palit) Sinakyan ni Nicole ang payatot pero mahaba tigas na tigas na daliri tarugo ni Jonel, habang nagfifinger nagsasariling-sikap si Zac… (palit) Pumaibabaw si Jonel kay Nicole habang hinihiwa nilalamon naman ni Zac ang bilbil suso ni Nicole… etc. etc. etc. Napaiyak Napatingin pa sa akin si Nicole at kinindatan ako at inilagay ang daliri sa labi na sinasabing “ssssshhhhh! this is a library!”… napatawa na lang ako. Natapos sila. Pagod na pagod at nagsipaan nagsitulog pare-pareho nang walang mga saplot sa katawan maliban kay Nicole na nagbihis na kaagad.

Hindi ko maintindihan kung bakit tuluy-tuloy ata ang pasok ng kasiyahan sa buhay ko ngayon. Ewan ko nga ba kung bakit pero mukhang 90% Happiness at 10% lang ang nararamdaman kong Problema sa buhay sa ngayon. Andaming mga pangyayaring nangyari nitong mga nakaraang araw na talaga namang dabest!

– Reunion namin ng mga kaklase ko nung hayskul

– Reunion namin ng mga kasama ko sa opisina noon na sina Joy, Eve at Jericho

– Bonding and Tambay moments with my old barkadas - Josh, Jasmine, Julia, Arnold etc.

– Nakakilala ako ng mga bagong kaibigan - Tong at Jon-Jon

– Nag-feeling bata na naman ako kasama tropa ko

Naisip ko lang, bakit kaya noong nagtatrabaho ako eh hindi ko naiisip ang saya na kasama sila. Ni hindi ko noon binalak na magkaroon ng bonding sessions sa kanila (pwera mga ka-opisina ko na lagi kong ka-jamming!) Bakit ngayon pa… at least hindi pa huli ang lahat. Umusbong na naman kasi ang isang napakasayang panahon ng buhay ko… at hinding-hindi ko na palalampasin ang lahat ng ito.

Nananahimik ako, nakikinig sa mga sinasabi ng kaibigan kong si Tong… nang sa isang iglap ay tila ba hinatak ang aking paningin ng isang tanawin… Tinatawag ako ng isang tao, isang taong nagpabago sa takbo ng buhay ko. Isang taong ang akala ko ay nakalimutan ko na nang lubusan… Hindi pa pala. Kumakaway siya, tinatawag niya ako, tila nangungusap at nagmamakaawa ang kanyang mga mata, ibinubuka ang bibig at tila ba sinasabing “Halika…!”, Ngunit muli, pinigilan ko ang aking sarili. Umiling ako at yumuko, para lamang sabihing “Ayoko na! Umalis ka na!”…

Anak nang Pusang Kinalbo naman oh! Syet! Napanaginipan ko na naman ang dating taong minahal ko nang lubusan, ang taong nagpabago ng buo kong pagkatao at nagpaiba ng takbo ng aking pamumuhay. Taenang buhay to! Bakit niya ako tinatawag sa panaginip ko? Bakit siya nagbalik? Bakit siya nagpakita?

Lampas sambuwan na ang nakakaraan, nagpaalam ako sa kanya, “Tama na! Tapos na tayo, nakakapagod kang mahalin!” kasabay ng dahan-dahang paglayo sa kanya. Hindi na siya nagparamdam pagkatapos ng tagpong iyon. Hindi ko alam kung ano ang reaksiyon niya sa ginawa ko, sapagkat hindi ko siya tinitingnan habang sinasabi ko ang mga nasambit na kataga, para san pa? para mapigilan ako sa aking pamamaalam? Ungas! Bwahahahaha! alam kong ako na ang nagwagi, hindi ako nasaktan, hindi ko siya hinintay na magbalik, nagpakasaya ako sa buhay ko.. Hindi ko na siya naalala pa. Hanggang sa kagabi nga na napanaginipan ko siya!

Tingin ko tama na talaga! Tingin ko tapos na! Tingin ko… ayoko na talaga, nagtataka lang siguro ako na tila ata nagbabalik siya! At nagpaparamdam kahit sa panaginip ko pa. Nakakapagod kasi. Nakakabadtrip kadalasan. Sa loob ng pitong-taong pagsasama, napagod na ako. Ayoko na talaga. Wag na lang sana siyang bumalik! Kahit sa panaginip, tatanggihan ko siya nang paulit-ulit! Paulit-ulit! Sa tingin ko…

Waaaaaaaaaaaaaaaaah! Anong ka-emohan ito?

Wala akong magawa… Badtrip sa buhay - Bored talaga sobra! “Tong, inuman tayo… tayong dalawa lang, TRIP mo?” ang text ko kay Tong, ang Bayaning Bumbero.

Nung kailan na naka-inuman at nakakuwentuhan namin siya ng mga kabarkada ko… nagising ako sa isang katotohanan, katotohanang ngayon ko lang talaga napagtanto. Bakit hini natin napapansin ang mga bumbero samantalang sila naman talaga ang mas maituturing na mga bayani, sa ibang bansa mas malaki ang sweldo ng mga bumbero, at mas bayani ang tingin sa kanila kaysa mga kotong cops.

Sila na nagbubuwis ng buhay para sa mga kababayang nangangailangan, nang walang hinahangad na kapalit na anupaman. Ngayon ko lang din nalaman, akala ko kasi noong una na full-time Firefighter siya, na FREE pala talaga ang serbisyo nila. Saludo ako sa mga TUNAY na BAYANI!

Naitanong ko tuloy, “masarap bang maging bumbero, hindi ba nakakapagod yun tapos wala ka namang seswelduhin?”… “noong una kaya ako nag-apply sa pagkabumbero dahil akala ko may sweldo, pero wala pala. Huli na nang malaman ko, pero nung nagdu-duty na ako… ayos pala, masarap makakita ng mga taong nakaka-survive sa mga ganitong sakuna na isa ka mismo sa mga nagliligtas, Adventure ang bawat lakad… kahit saan ang sunog, kahit saan pa ang base ng bumbero - pag nalamang me sunog, sugod nang sugod!” ang mahaba at seryoso niyang naiwika, habang matama naman namin siyang pinakikinggan.

Kasalukuyan siyang nagtatrabaho sa opisina, matapos ang office hours at kaya niya pang mag-duty bilang bumbero, nagdu-duty siya, pero minsan din naman hindi, gaya na lamang kunwari kung marami talaga siyang ginagawa sa opisina o kaya ay pagod nang talaga. Voluntary pala talaga ang pagiging bumbero.

Ewan ko pero, nakakatuwang isipin na may mga tao palang nagtatrabaho ng “mahihirap” at “makabayan” talaga nang walang hinahangad na kapalit. Saludo ako sa mga bumberong kagaya ni Tong!

Bertdey ng ka-tropa kong si Raprap… ang pinakamaangas at pinakamakulit na kaklase ko sa GCST noon. Maraming imbitado ika niya. Napag-usapan na rin pala ni Mar na darating si Mar. Sakto namang dumating na si Herson at namimilit na sumama. Isinama ko na rin kahit ayaw naman ni Mar.

Pagdating namin sa tapat ng GCST. Andun na si Raprap at Chuwardo, lumabas na rin sa kotse niya si Norhinia. Maya-maya nagdatingan na sina Allison, kasama ang kaklase niya, sina Ceejay at si Ernest. Kakagulat pa… sa gitna talaga kami ng street pumuwesto. Wala nang hiya-hiya. Ang angas talaga ni Rapology! Pati mga pulis na dumadaan walang nagawa sa kaniya.

Narinig niya kaming nag-bubulungan ni Herson. Nang tanungin niya kami sabi ko… “Wala, sabi kasi nito mukha raw delikado tong lugar niyo!” sinagot naman niya ako nang… “gusto mo pagmumurahin ko lahat ng tao dito?”. Maya-maya parami na kami ng parami, dumating pa ang Kuya ko kasama sina Eric aka Spot at si Rafael. Habang lumalalim ang gabi dumarami kami ng dumarami. Nagdatingan na yung ibang Temple na inimbita ni Raprap.

Ang saya! parang bumalik ako sa hayskul. Hindi ko na nga namamalayan na makulit na rin pala ako. Laseng na kasi. Hinatid namin ni Raprap sina Ceejay, Chuwardo at Ernest sa labasan. Pagbalik namin, ayun at dire-diretso pa rin sa kulitan, tagayan, kwentuhan… anlufet talaga. Si Mar lasing na lasing na at si Herson eh pasimpleng tumakas. Dumating na rin si Cindy at yung katropa ni Raprap na si Joshua, dumating na rin sina Babytoy at me kasama na sa sobrang kalasingan ko nakalimutan ko na ang pangalan, naroon na rin sina Tonton.

Matapos ang lahat, nagkayayaan kaming mag-videoke. Payag naman lahat. Andami naming kumpol na naglalakad sa kahabaan ng Recto. Dapat didiretso kami sa bar na malapit sa bahay namin pero dahil me nasaksak daw yung isang Temple doon eh nauwi kaming pabalik sa Quiapo at pumasok sa pinakaunang bar na nakita namin. Bumaha na naman sa inumin at pulutan, hanggang sa isa-isang nag-alisan, nauna ang celebrant na si Raprap, sumunod ako hanggang sa umuwi na lang silang lahat.

Nasa Robinson’s pa lang kami nina Julia, Joshua at Jasmine - text na nang text si Mar. Nasa Novi’s na daw siya at kanina niya pa ako hinihintay. Pucha! eh 3pm pa lang inuman na naman! Pero dahil broken-hearted si Mar, eh kailangan ko siyang damayan. Nag-break daw kasi sila ni Herson.

Pagdating ko andun na nga siya. Isinama ko si Joshua. Inuman, kantahan… sambote ng Beer pa lang eh tinamaan na si Joshua at ayaw na niya ng isa pa. Uuwi na daw siya.

Maya’t-maya ko namang tinetext si Tong. Nasa opisina pa raw siya. Nangako siyang pupunta. Sakto namang tinext ako ni Raprap. “Tol, salubungin natin b-day ko… tayong dalawa lang inuman!” ang text niya. Sinabihan ko siyang magkita kami sa tapat ng Isetann Recto. Sinundo ko siya doon. Wala pa ring pinagbago… mas gumandang-lalaki pa nga ang Gago. Pumunta kami sa Novi’s, ipinakilala ko siya kay Mar. Natuwa naman ang lokong Mar.

Inuman, Kainan, Kuwentuhan at Kantahan. Hanggang sa biglang dumating si Eric (isa pa naming kaklase ni Raprap nung 4th year at saktong kainuman naman ng kuya ko kani-kanina.) Tuloy ang inuman, dumating na rin si Tong. Nagpagupit. Makulit din pala sa videoke si Tong. Tawa nang tawa. At home talaga. Napapangiti na lang sakin si Mar, pano ba naman - type na pala niya si Raprap. Hanggang sa napansin ko na lang na kuwentuhang umaatikabo na pala kami. Nagpaalam na si Mar. Hinatid siya nina Eric at Raprap, naiwan kaming dalawa ni Tong na umiinom.

Pasikat naman ako kay Tong. Kinanta ko yung pinakamalulupit kong kanta. Me mga kapitbahay pala kami na nasa bar na din. Eh senglot nako… Todo-Bigay na. Ang ingay ni Tong. Palakpak na nang palakpak, sigaw pa nang sigaw. Yakap pa nang yakap sakin, nakakainlab daw ako. Masyado daw akong Talentado. Kung naging babae lang daw ako malamang na niligawan niya ako. Bago umalis, pinilit niya muna akong kumanta ng isa pang kanta. Eh di “My Way” ang kinanta ko, saka kami umuwing sabay. Ayaw pako pakawalan nang Gago… lasing na kami pareho, halikan ko nga.

Hindi pa ako natapos. Nang papuntahin ako ni Raprap sa Quiapo, malapit sa kanila. Pumunta kaagad ako. Nandun pala kuya ko at yung tropa niya. Nag-inuman pa at nag-asaran. Hindi na namin tinapos yung inuman, nagpaalaman na kami.

Nagulat na lang ako nang biglang dumating sina Joshua at Jasmine sa bahay. Nagpasama sila sa Internet Shop para magpalagay ng kanta at video sa MP4 na dala-dala nila. Matapos ang madugong downloadan, pinilit nila akong sumama sa bago nilang nilipatan sa Singalong. Ayoko sana dahil balita ko magulo dun at kuta ng mga Brownstyle… pero tutal eh maaga pa naman at wala rin naman akong magawa sa bahay… sumama na ako.

Tama, maingay, madaming tao, maraming tambay sa lugar. Mukhang kuta nga ng mga gangster. Pero yung itsura ng lugar na yon, mukha lang palang masasama at magugulo ang mga tao. Mababait naman pala. Nang makarating kami sa bahay… CUTE! up and down, bahay na bahay nang talaga. Kaya pala ang yayabang mang-imbita. Nanood kami ng DVD habang lamon nang lamon.

Matapos ang palabas, pumunta naman kami sa bahay nina Julia sa di-kalayuan. Mas maganda, mas malaki. Doon na kami kumain ng dinner at nag-inuman kami nina Joshua at Jobelle. Di namin namamalayan, nakatulog na lang kami. Pagkagising namin nang umaga, kain na naman ng breakfast, marami namang bilihan. Nanood kami ng DVD - Stomp The Yard at Apocalypto. Anlupet pala nung Apocalypto - DABEST! You Should Watch It! Saka kami nag-lunch.

Bumalik kami sa bahay nina Joshua at nanood na naman kami at kumain nang kumain. Pagkatapos naman mag-dinner, nanood naman kami ng I Am Legend. Ampangit pala ng I Am Legend… namatay yung bidang si Will Smith. Kumain na naman kami ng midnight snack at nagkuwentuhan magdamag.

Kinaumagahan, pumunta kami sa Robinson’s Malate. Namasyal kami, kumain sa Iceberg’s (ndi ko alam kung tama yun ha) ang mahal pala dun Pucha! Sayang lang… la namang lasa yung Salpicado. Nanood kami ng 10,000 BC. Ayos naman pala yung sinehan sa Robinson’s. Naghiwa-hiwalay na kami pagkatapos, pauwi na kami ng Quiapo ni Joshua at sina Julia at Jasmine naman ay pauwi na sa bahay nila.

Ang Saya! SOBRA! Matagal-tagal na rin mula nung huli kaming nagkasama-sama. Sayang nga lang at hindi namin kasama si Arnold, malamang mas masaya yun.

Hindi na kami nagkakasamang tumambay ng mga tropa ko. Hindi ko na nakakasama sina King, Jessie, Jay-R at Herson… Siguro dahil naubusan na kami ng mga bagay na pagkukuwentuhan. Nagsawa na siguro kami sa pang-aasar at pang-ookray kay Jessie na wala nang ginawa kundi mang-echos nang mang-echos.

Nagsawa na rin siguro kami sa itinitindang isaw ni Keng na pinapakyaw namin at sama-samang pinapapak habang walang sawang nagkukuwentuhan. Nakulili na rin siguro kami sa pakikinig sa pag-whistle ala Mariah Carey ni Jay-R. Na-pollute na rin siguro ang utak namin sa walang habas na pagyoyosi ni Herson.

Si Jay-R ngayon, parang nanay na nag-aalaga ng mga anak ni Ate Wilma at Kuya Chito, wala na rin siyang balak pa atang tumambay… hindi ba’t mas boring sa itaas ng bahay? Si King naman nasa Tarlac… Graduation Month na kasi at siya ang nag-aayos ng mukha ng mga kakilala niya doon.

Sina Herson at Jessie naman, nasa Pampanga, sumama sa jowa ni Herson na si Egay. Bakasyon kasi, Mahal na Araw… Natatawa tuloy ako kay Herson nang minsang nagtext siya sa akin, Badtrip daw siya kay Jessie at Egay, sinampal daw kasi siya ni Egay at hindi man lamang siya ipinagtanggol ng bakulaw na si Jessie. Eh ungas pala sila pare-pareho. Ni hindi man lang nila ako niyaya. Although hindi naman talaga ako sasama, sana man lang nag-effort silang magyaya diba?

Ang Million-Dollar Question ay: “Bakit Ako Biglaang Lumipat ng Bahay?”.

Una sa lahat, mayroon kasing bagay na napagtanto kong bigla, yun bang tipong sumalpok na lamang bigla sa utak ko. Saka ko biglang naisip na isara ang dati kong blog. Siguro para magsimula na rin ng panibagong buhay! Anak nang Pitong Puting Tupa naman oh! Mayroon kasing naka-hack ng dati kong Blog at kinakailangan kong biglaang mag-evacuate! Don’t Wori Mga Repapips… Huling Paglilipat na ito!

Magsisimula ako ngayon ng isang Panibagong Obra-Maestra! Isang Obrang tatatak sa mga utak niyo. Isang obrang hindi kayo mangingiming tanggapin, bagkus ay mabilisan itong susunggaban. Ayos ba? Welcome Sa Panibago Kong Tahanan!