Walk – A – TON!

maaga akong nagising dahil may balak akong gawin. ilang linggo ko nang pinagbabalakang gawin yung bagay na yun. pero hindi ko magawa-gawa. akala ko nga hindi ko na naman magagawa dahil nga 5:00 na ako nagising. eh nag-alarm pa naman ako ng 4:30am, tinamad lang akong bumangon kaya inadjust ko yung alarm ng phone ko.

naligo. nag-breakfast. nagbihis. lumarga.

NILAKAD KO MULA SA BAHAY (Recto Manila) HANGGANG SA OFFICE (Biak na Bato Quezon City)!

kamustahin mo naman yun teh! ang masama pa tumitirik ang araw. di gaya nitong mga nakaraang araw na makulimlim. bonggang ehersisyo. kabugan. gusto ko nga sanang mag-jogging na lang kaso baka naman basambasa na ko sa pawis pagdating ko sa opisina. Brisk Walking ang drama. nagtataka ako kung bakit madaming tumitingin sakin. iniisip ko tuloy super-haggard nako kaya pinagtitinginan nako.

nakarating ako sa opisina ng 6:55am – almost 1 hour ang paglalakad. sosyal. isang oras na walang humpay na exercise.

ang mahabang paglalakbay ...

susubukan ko uling gawin bukas. at sa isang linggo. from monday to friday. at jogging naman every sunday morning. BONGGA! sana magawa ko. sana magtagumpay ako sa pagpapapayat na iniisip ko.

)

NOBODY

“san kau punta?” ang wika ni Haris.

“dun kina Beng, nonomu teh. join ka tara!” ang sagot ko.

kasalukuyan akong may dalang malaking pitsel na paghahaluan ng chazer namin kasama si Johnny nang masalubong namin si Haris na nagpapa-ending.

“hindi na lang, kasi me sinabi sakin si Herson kagabi eh.” ang sagot niya.

“anong sinabi? tungkol saan? tungkol kanino?” ang nagulantang kong tanong.

ang mahaderang paminta umeeksena. naninira pa. nabwisit ako sa tinuran ni Haris.

“well. e di maniwala ka sa kanya. like i care!” sabay talikod.

banas na banas ako sa mga taong gumagawa ng kuwento. kung hindi man ginawa ang kuwento eh ipinagkalat naman ang isang bagay na ang akala ko eh kami lang ang nakakaalam. this time. wala akong sinasabing kahit ano. as in! pero kilala ko na rin si Haris. TH (tamang hinala) akala mo laging siya ang pinag-uusapan, so naisip ko. eh mas naniwala siya kay Herson eh di magsama sila. pakialam ko naman sa kanilang dalawa. hindi naman sila kawalan sakin. HELLO! ako pa ngayon ang sa tingin nilang lahat eh masama. nagsawa na ata sila na sila sila lang ang me eksena sa isa’t-isa.

dinamay na ako.

hindi ko kailangan ng PANINIWALA ng kahit na sino. eh di magpaniwalaan sila. basta marami pa rin akong kaibigang naniniwala at nagtitiwala sakin. nasaan ba sila ngayon. ayun at umiiwas na sa mga kaibigan ko na mga dati nilang kaibigan. me ATTITUDE PROBLEM kasi pareho.

ayoko na lang magsalita. basta hindi sila kawalan TAPOS! kala mo naman may mga pakinabang sila. eh sila pa nga ang nakinabang sakin eh. BITTER TEH.

herson at haris