Ngayon ko lang napagtanto naisip. Masarap palang maging malibog malaya. Masarap pala kahit wala munang lovelife. Lie-Low muna sa chuvachuchu ka-cornihan at pa-tweetums. Nakalimutan ko na rin kasi ang feeling pakiramdam na ganito. Masarap pa rin naman palang kagulpihan kakulitan, kakuwentuhan at kabiruan muna ang mga ka-tropa at ka-barkada.
Maraming alaalang nanunumbalik, samahang malupet.
Nanunumbalik ang alaala noong nagkukuwentuhan kaming magkakabarkada, kanya-kanyang kwentong-barbero versions, kanya-kanyang kasinungalingan experience. Minsan nagjajakulan nag-iinuman, minsan tamang tirahan soundtrip lang. Noong bata pa kami, nakupo! nangingitim na kami sa libag alikabok at nangingintab sa pawis. Habulan dito habulan doon, jakulan bugbugan, taguan, paluan - andami. Hindi pa rin pala nakakasawang mag-tumbang-preso, mag-mataya-taya, mag-wrestling, mag-tom sawyer, mag-langit-lupa at marami pang iba.
Habang tumatagal, nag-eevolve nagbabago. Natututong uminom, manigarilyo at magtsongke marami pang iba. Ilan na rin naman sa mga dati kong kabarkada ang mga nakatikim na ng sunog na goma droga - buti na lang at hindi ako nakitira nakasama. Meron din namang ibang naging maayos at makulay ang mga buhay. Karamihan nagsipag-asawa na ang mga loko at loka. Habang lumalaon may nawawala, may dumarating, may nagbabalik. Iba-ibang tao, iba-ibang ugali at pagkatao. Pero lahat nakilala ang totoong personalidad.
Minsan talaga, nakakamiss pa rin ang barkada.
nawala ka nung nawala ako.. pero nung bumalik ako bumali ka rin hindi kaya iisang katauhan lang tayo.. hahahaha. shet! LOLOLOLOL!
yup, ako nga kapatid ni barbara celarent. hehe.
kumusta naman ang buhay?
uu nga nakakamiss ang barkada…. at namiss rin kita! tagal mo na nawawala mahal na prinsipe. di ka na rin bumibisita blog ko huhu…