Nananahimik ako sa hukay bahay. Nanonood ng Triple X Pinoy Big Brother Teen Edition Plus (talagang kinumpleto???) Biglang isang nakakawindang simple pero boring malufet na text message ang nareceive ko from someone who used to be very bad special to me.
RED: Dilan… Red to. Kamusta na? Nasan ka? Punta ka dito kina Kuya.
DILAN: Hu u? Red? Di nga? Ako eto mabuti.
RED: Mabuti naman at ayos ang kalagayan mo diyan? Punta ka na.
Dahil na rin siguro sa hindi naman ako masyadong nagtitiwala naniniwala na si Red na nga ang nanloloko nagtetext saken gamit ang number ng kupal na kuya niya eh… hindi ko napigilang dedmahin tawagan.
DILAN: Hello? Red?
RED: Oi Dilan, Kamusta? Talagang tawagan? Hahahaha! Punta ka dito!
DILAN: Ba’t hindi na lang dito?
RED: Ayoko diyan, nakakahiya eh… tsaka naiilang pa rin ako sa mga tao jan.
DILAN: Next time na lang siguro. Nanonood pako PBB eh!
RED: Naman to. Minsan lang naman eh. Paiinumin kita.
DILAN: Hahaha! Papainumin moko? Tama, balita ko nga mayaman ka na eh!
RED: Kala mo lang yun UNGAS!
DILAN: Hindi ko alam papunta diyan, tsaka nanonood pa nga ako.
RED: Hindi daw! sige sunduin kita sa bus station. Tara na. Hihintayin kita.
DILAN: ang kulet mo! sa totoo lang tinatamad ako.
RED: Nagbago ka nang talaga. Sige na naman, ngayon lang magrequest yung tao eh. Hihintayin kita, itext moko kapag nasa station ka na.
DILAN: ok.
Pagkatapos na pagkatapos ng PBB! Natulog Naghanda na ako at lumusob pumunta na sa Oroquieta kung saan nakatira ang kupalogs na kuya ni Red. Sinalubong ako ni Red sa mismong tapat ng sementeryo bus station. Nabigla pa siya sa looks itsura ko. Anlaki na daw ng ipinagbago ko. Hindi na daw ako yung dati niyang nakilala.
Nagkakailangan pa kaming dalawa. Siguro siya. Pero ako siguro medyo lang. Sinasadya ko kasing sakalin i-ignore siya. Para maisip niya na hindi pala siya naging totoo kawalan. May mga sinabi pa siyang mga “kaalaman” tungkol sakin na nalaman niya. Para siguro isipin kong naghahanap pa rin siya ng chismis balita sakin kahit na hindi na kami nagkikita ng almost 2 months na mula nang tablahin iniwanan ko siya sa ere.
May mga dumating pang mga kupal na tropa ng bayawak ng kuya niya. Dahilan para maiba ang intensiyon atensiyon ko at para makipag-sex makipag-usap na rin sa iba bukod sa kanya at sa kuya niya. Mga tatlong oras siguro ang inuman. Sa tatlong oras na iyon, mga 30 minutes ko lang siguro narinig ang mga binubulong sinasabi niya dahil sinasadya kong ibaling ang atensiyon ko sa ibang bagay, sa ibang tao. Hanggang sa nagpaalam na siya.
RED: Uwi nako.
DILAN: Aga ata? bakit lasing ka na ba?
RED: Pagod ako eh. kaya madali akong tinamaan. Next time ulit ha!
DILAN: Okay sige. (sabay lingon sa isa ko pang kausap)
makalipas ang 15 minuto…
RIO: Eto naman, binabalewala mo masyado si Red.
DILAN: (parang ala lang) Huh? Bakit? Ganun naman kami dati ah!
RIO: ano ka. puntahan mo nga dun sa baba.
DILAN: Tangek umuwi na kanina pa.
RIO: sino nagsabi sayo. andun sa baba. Nagmumukmok. Eh hindi naman uuwi yun dahil dito yun matutulog eh.
DILAN: Ganun ba? so kailangan ko na palang umuwi para makatulog na siya?
RIO: hindi. kausapin mo lang dun sa baba. sige na! para namang wala kayong pinagsamahan nung tao eh.
DILAN: Hahaha! ganun?
RIO: masyado na bang tumigas ang damdamin mo at manhid ka na?
DILAN: Para kang tanga kuya. parang ang corny mo yata ngayon?
RIO: Baliw ka. sige na babain mo na dun.
Sa totoo lang, gusto ko siyang pagtatadyakan pababa sa hagdan lapitan, dikitan kanina pa. Pero pinipigilan ko ang sarili ko. Bakit pa? Kailangan pa ba ang “Chances”? hindi na siguro. Mas maganda na sigurong kalimutan ang mga nakaraan nakalipas na panahon ng relasyon samahan kung alam naman nating lahat na hindi talaga puwede ang ganun. Bakit kailangan pang ipagpilitan ang mga damdaming kumakantot kumikitil sa pagkatao ng bawat tamaan nito? Bakit hindi na lamang ibaling ang sasayanging libog damdamin at panahon sa mga TAMANG DAPAT PAGLAGYAN?
Bumaba ako. Nagkatinginan kami at muntik nang magbanatan. Nagkatitigan. Nangungusap ang mga mata. Nilapitan ko siya. Walang tumitinag sa laslasan ng pagkatao sa pamamagitan ng matatalim na mata.
Isa… Dalawa… Tatlong hakbang. At magkatapat na ulit kami. Gaya ng dati, gaya noon. Sinapak Niyakap niya ako. Sobrang lakas higpit. Halos hindi ako makatayo makagalaw. “Namiss kita? Bakit anlamig mo ata? ano bang kasalanan ang nagawa ko sa iyo at kinakailangan mo pa akong tratuhin ng ganito…???” ang pabulol-bulol paputol-putol na wika niya sa pamamagitan ng pagsigaw pagbulong. “ayoko na. mahirap bang intindihin yun?” ang direkta kong sagot. Gumaan ang pagkakayakap. hinawakan niya ako sa magkabilang betlog balikat. Batid ko ang naiisip niya. ang malamang na nararamdaman niya. Nilapit niya ang kanyang mukha… Dahan-dahan, tila ba nag-aalangan na anumang sandali ay siya’y tatalikuran. Nagdikit ang aming mga labi….
Saka ko siya itinulak. “Pare naman… tama na. Kumpare kita diba? Diba eto ang gusto mo? wag kang mag-alala, magkaibigan pa rin tayo… gaya ng dati.” Yumuko siya at nagpaalam. Ipinahiya ko ba siya sa sarili niya? Malamang hindi. Alam kong hindi niya ako mahal ng kagaya ng pagnanasa pagmamahal ko sa kanya, kaibigan lamang ang turing niya sa akin, nilaktawan ko iyon at nagpumilit. Pero sa huli… ako rin pala ang susuko bibitiw.
